Ռուզաննա Դավթյան – «Ես ապրում եմ…»

Ես ապրում եմ…
Մորս մտքերում։
Ձեռքերս միշտ դողում են, երբ մայրս կարոտում է ինձ։
Սենյակս նույնն է,
Ոչ ոք ոչինչ չի տեղաշարժում,
Զգուշությամբ հավաքում են փոշիները, ամեն ինչ դնում իր տեղը։
Մայրս լվանում է շորերս, չորացնում, արդուկում ու դնում պահարանին։
Ինձ սպասելու պատճառով մայրս չի քնում,
Տան դուռը միշտ բաց է թողնում,
Ու ամեն օր սպասում վերադարձիս։
Ինձ արթնացնում էին ուղիղ ժամը յոթին, որ չուշանամ,
Ամեն գիշեր սենյակիս կողքով գնում-գալիս ու հսկում էին քունս։
Հայրս մեկ-մեկ մտովի է սենյակ մտնում,
Որովհետև սովոր չէ, որ ինձ էնտեղ էլ չի տեսնելու։
Մեր զրույցները կիսատ մնացին,
Հայրս չսովորեցրեց, թե ինչպես են աղջիկների սիրտը շահում, երբ նեղանում են ինչ-որ մի բանից։
Նա հիմա մտքում է խոսում
Ու ավարտին հասցնում կոկորդում մնացած մի քանի նախադասությունը։

Ես վերջին անգամ հսկում էի ծնողներիս քունը,
Բայց ոչ մի լուսաբացի ոչ ոք ինձ էլ չարթնացրեց քնից…
Ռ. Դավթյան
24.09.2022թ

Ձեզ նույնպես կարող է դուր գալ