Ավո Ավետիսյան
First Name
Ավո
Last Name
Ավետիսյան

Կյանքը քեզ պարտադրում է ուղիղ մնալ, չշեղվել կամ չխեղվել։ Մինչդեռ ուսերիդ դրված ինչ-որ առարկա ուզում է պոկվել այդ անսարք ու անկարգ մեխանիզմից, ուզում է պոկվել ու անկախություն ձեռք բերել։ Կյանքը քեզ արբեցման է հասցնում՝ տասը բաժակ թունդ երազային ալկոհոլով, հետո ծայրահեղ ծանր վիճակով տեղափոխում է իրականություն, և քո ավազե փոքրիկ երազանքը նորից չտարրալուծման լուծումներ է փնտրում։ Կյանքը քեզ հրում է մեջքից, սրում է խոշոր ժանիքները վրադ, դու՝բարդագույն ու վարդագույն վերքերով, ձախ ոտքից կաղալով, ցրտից պաղելով կանգնում ես ինչպես Մարդ-Աստված։ Կյանքը քեզ պարտադրում է ուղիղ մնալ ու չշեղվել ու չխեղվել հանկարծ, հանկարծ, հանկարծ։

– Ողջույն, ինչպիսի՞ն է կրթական համակարգը Հայաստանում և արդյո՞ք գոհ եք, ի՞նչ փոփոխություններ կառաջարկեք: – Բարև Ձեզ, նախ պետք է ասել, որ կրթական վիճակը մեր երկրում բավականին լուրջ խնդիրների առջև է կանգնած, քանի որ մեր հասարակության մեծամասնությունը չի կարևորում կրթության դերը կամ էլ երեխաներին վաղ տարիքից սահմանափակում է որոշակի մասնագիտությունների ընտրության հարցում, բացակայում են նպատակները և առաջնային տեղում է ոչ թե գիտելիքը, այլ՝ գնահատականը: Փոփոխությունների հետ կապված, կառաջարկեմ կրթությունը դարձնել 11-ամյա: Ավագ դպրոցների դերը դարձնել նպատակային, այսինքն սահմանափակ թվով աշակերտներ ընդունել, միջին մասնագիտական ուսումնական հաստատություններին ուշադրություն դարձնել,   և թարմացնել ու նորացնել խորհրդային համակարգից մնացած ամեն բան: Բարձրացնել ուսուցիչների աշխատավարձը, […]

Երկու սիրահար խոսում էին. -Բա որ Փարիզում, Փարիզում սիրեինք, ՈՒ վերջին անգամ Համբուրվեինք այսպես Էյֆելյանի տակ… -Իսկ ես Ռիոյում կուզեի, Ռիոյում ապրեինք, ՈՒ քեզ համբուրեի Վերջին անգամ հենց Փրկչի գերհսկա արձանի տակ… -Կամ էլ լինեինք լուսնի վրա, Մի կողմ շպրտեի հսկա համազգեստն Ու քեզ համբուրեի վերջին անգամ, Աստղերի մոմե լույսերի տակ… Երկու սիրահար խոսում էին, Շուրթերին նրանց համբույրն էր տաք, Բայց վաղուց արդեն փոսում էին… Վարդերի ճերմակ պսակների տակ…

Սարի փեշերին քամու պարերով, Մի փերի նստած կարմիր նժույգին, Ցնորք էր շաղում այդ լի ձորերով, Խենթացնելով իմ պես ջահելին… Կայծակ էր կարծես հայացքը նրա, Որոտում էր աչքերիս փայլից, Խաղաղ թռիչք էր խոսքերը ընծա, Ծաղկունքի հասնող Կաթնոտ շուրթերից… Մասրոտ ժպիտը ծորում էր թանձրիկ , Վարսերը գանգուր միջև գոտկատեղ, Ասես պատառ գիժ բնությունից, Որ մի գաղտնիքով կերպար էր տվել… Մաղվում էր օդում մի խաղաղություն, Շարժ ու ձևից այս շքեղ չինարի, Մի երգ էր ասում զուլալ ու զուլում, Տիրուհի էր, սեր ու Սիրուհի…

Ու չդարձար այն սերերից, որ աշնանն ու ձմռանն անպայման վերադառնում են մրսելուց փրկելու համար։ Չեղար այն սերերից, Որ թեպետ լքում են, Բայց երբեք չեն թողնում, Իսկ ես չիմացա՝ ինչպե՞ս չեն թողնում, եթե լքում են։ Հաշտ չեղա ինքս ինձ հետ Ու թեպետ բոլորի մեջ փնտրեցի մեկին, ով ինձ թիկունք կլիներ, Չկարողացա մինչև վերջ վստահել մեջքս, Որովհետև ընդամենը մեկ հարված ու կփշրվեր այն, Իսկ ես շատ նուրբ են նման հարվածներին դիմանալու համար։ Չհարմարվեցի ոչ ոքի հետ, Թույլ չտվեցի աչքերիս մեջ երկար նայել, Չսիրեցի ոչ ոքի Եվ թույլ չտվեցի, որ սիրեն խելագար սիրով։ Քեզնից հետո բառերը կարող էին գրել ուրիշ տողեր, որոնք չէին […]

– Ողջույն: Ի՞նչ կասեք երիտասարդ ստեղծագործողների մասին: Արդյո՞ք նրանց նկատում են, ու ի՞նչ թեմաներով են ստեղծագործում: – Ողջույն։ Արդի ստեղծագործողներ բավականին շատ կան, թեմաներն ավելի քան բազմաբովանդակ են։ Նկատում են իհարկե՝ կարդացողի, հետաքրքրվողի համար նրանք միշտ են նկատելի,ու կարևոր չէ՛ թե քանի՞ հետևորդ նրանք ունեն կամ կունենան։ Անկեղծ ասած, շատը սիրո թեման է առնչվում: Համ տխրեցնող փաստ կա դրա մեջ, համ էլ հետաքրքրություն՝ «սերը տարբեր կողմերից» դիտարկվելու մասին։ – Ի՞նչ թեմաների շուրջ եք ստեղծագործում: Որո՞նք են Ձեր սիրելի թեմաները: – Մոտ մի տարի կլինի, դադարի մեջ եմ։ Զգում եմ որ ասելիք ունեմ, բայց դեռ լռում եմ։ Թեմաները,ու առհասարակ գիրս ծնվում […]

Արևի նման վառ ու կենսատու Եվ պայծառափայլ, և պայծառատես. Երկնքի նման պարզ ու հեռավոր, Բայց… և այնքա՜ն մոտ։ Լսո՞ւմ ես` Խշշում է տերևը դեղին, Կռունկի ճիչն է կախվել երկնքից։ Լսո՞ւմ ես… Լսի՜ր… Արևի նման վառ ու հեռավոր, Երկնքի նման պարզ, անեզրական, Բայց… և հոգուս մոտ. Աշունն է երգում….

Ու մենք երկուսս էլ պատերազմեցինք , դու՝ ձեռքերումդ զենք բռնելով, իսկ ես ՝ ձեռքերս իրար միացնելով ։ Դու՝ թշնամու դեմ , իսկ ես՝ կարոտիս , դու՝ հայրենիքի համար , իսկ ես՝ վերադարձիդ։ Ես պատերազմեցի աղոթելով, բայց քո պատերազմն այլ էր , քո երկինքը խաղաղ չէր , ու այդ երկնքից կրակ էր թափվում։ Ես պատերազմեցի տանը նստած , ինքս ինձ հետ, դու՝ բաց օդում ,թշնամու դեմ ։ Ես սպասում էի քո վերադարձին , դու՝ պայքարում գալուդ համար։ Ու մենք ՝ երկուսս էլ, պատերազմից հաղթող դուրս եկանք….Ես հաղթեցի չկորցնելով քեզ , իսկ դու հաղթեցիր վերադառնալով։

– Ողջույն, ի՞նչ է սերը, ի՞նչ արժեք ունի այն։ – Ողջույն, յուրաքանչյուր մարդ իր կյանքի ընթացքում ունի սիրո կարիք։ Սիրո առաջին դրսևորումը ստանում ենք ամենահարազատ մարդուց՝ մորից, այնուհետև կյանքի ընթացքում ճաշակում ենք բազում սերեր։  Սակայն գալիս է տարիք, որ ցանկանում ես վայելել այդ անբացատրելի և ինձ համար յուրօրինակ զգացումը՝ քեզ համար անծանոթ, բայց միևնույն ժամանակ ամենամտերիմ մարդուց։ Իրական սերը ինձ համար չունի բացատրություն և սահմանում, այն ինձ ստիպում է սավառնել երկնքում, զգալ ուժեղ և նպատակասլաց, միևնույն ժամանակ սերը դարձնում է խոցելի։ – Ի՞նչ սկզբունքներ ունեք, ինչպիսի՞ մարդկանց հետ եք շփում հաստատում։ – Առհասարակ սիրում եմ շփվել տարբեր մարդկանց հետ։ Հնարավորության […]

Հայացքդ գիտեմ անգի՜ր՝ Կույրի պե՜ս, Ու ձայնդ խուլ-խլացածի Նման եմ լսում… Եվ մի՞թե սեր իմ, Մեր երազները պիտ մնան պարապ, Եվ անուրջները՝ Լո՜ւրթ անուրջները մնան անգալիք… Ես քեզ հիշում եմ գեթ մի ակնթարթ՝ Մի լիարժեք կյանք, Ուստի ապրել եմ ուղիղ մեկ վայրկան՝ Իմ աչքերի մեջ Ու մահացել եմ երկրորդ վայրկյանին՝ Հենց քո աչքերում՝ Թեքված հայացքիդ խորը փոսի մեջ։ Բայց չարժի արդյո՞ք , Եվ ինչո՞ւ չարժի, որ ես՝ Որ ես տակավին Հարություն առնեմ Քո աչքերի մեջ ու իմ աչքերում…

Ավո Ավետիսյան does not have any friends yet.