Մերի Գագիկի – «Անվերնագիր»

Մենք այդպես էլ դուրս չեկանք միասին։ Չնստեցինք այն այգում ու այգին այդպես էլ չիմացավ, որ մենք կանք ու սիրում ենք։ Նա այգու ծառերին այդպես էլ չպատմեց, որ ես ամեն օր տերևներից եմ խոսում։ Իսկ նստարանը մեր ծանրությունը այդպես էլ թեթև չզգաց՝ սիրո բույրը վայելելով։ Փողոցները այդպես էլ չիմացան, որ խելառներին սիրողները երբեք էլ չեն խելոքանա։ Մայթերը չմաշեցինք վեր ու վար անելով ու այն տերևը այդպես էլ մայթի եզրին ընկած մնաց։ Նա երևի ինձ նման սպասում է մեր հանդիպմանը ու որոշել է, թե գրքիս որ էջում կբնակվի։ Ես նրա ձեռքը բռնած չվազեցի գոռանլով, մարդիկ այդպես էլ չիմացան, որ նա խելքը թռցրած աղջկա սրտում է բնակվում։ Քաղցր բամբակները այդպես էլ չհայտնվեցին մեր ձեռքին ու լուռ ժպտալով ականջ չդրեցին իմ՝մանկամիտիս ասած հասուն բառերին։ Տասներկու հարկանի շենքի տանիքին կանգնած այդպես էլ չվախեցրեցինք իրար՝պատի եզրին կանգնելով ու այդպես էլ հստակ չզգացինք, թե ինչքան կարևոր ենք իրար համար։ Խոտերին նստած այդպես էլ չնայեցինք լուսնին ու նա այդպես էլ լուռ չլսեց մեր պատմությունն ու անցած օրերի իրար հետ չապրած կյանքի անիմաստությունը։ Բայց երբ երեկ նրա հետ մենակ էի մնացել, նա ինձ ասաց, որ սպասում է մեզ ու մեր պատմությունը լսելուն։ Ես նրան առանց քեզ չպատմեցի, որովհետև նա չուզեց։ Նա սպասում է, որ երկուսով պատմենք։ Ես ու լուսինը շատ ենք սպասում այդ օրվան, իսկ դու՞։

Ձեզ նույնպես կարող է դուր գալ