Հովհաննես Կարապետյան – «Հայրենիքի ընկերը»

Նորից լսվեց արկի մի ձայն
Նորից հերոս տղերք ընկան,
Նորից եկավ աշուն` աման
Նորից մայրեր ծունկի եկան։

Մեկը բալից մի լուր կուզի
Ախ չգիտի որ զոհվել է,
Մեկնել ուրախ գոռգոռում է
Որ իր որդին գոնե ողջ է։

ԵՒ հիշում են անցած աշուն
Որ դաշտերն են կարծես նախշուն,
Իսկ այս տարի կռվի բոթով
Որ ասվել էր սառը ձայնով։

ԵՒ տղերքը ընկնում են տես `
Օվ կույր աշխար վայրենի,
Լռում ես դու կարծես քեզ պես
Մենք էլ լինենք, որփ անտեղի

Հայոց բարձրիկ լեռներին
Նորից արկեր պայթեցին ,
Նորից կռիվ գոչեցին
Հայի սուրը հանեցին ։

Մեր Էրիկնել կռվի պահին
Սատար կանգնեց մայր հողին,
Իսկ ոխերիմ նենգ թշնամին
Փորձեց դիպչել հայի հողին։

Սակայն կռվում ընկավ` և նա
Չար հարվածից ախ անզգա,
Բայրաքթարներ խոցել նրան
Դիրքի ճամփին մոտակա։

ԵՒ դու կապրես սրտում այն մեր
Օվ դու բարի ընկեր հենց մեր,
Մեր արևն ես դու երկնքում,
Որ լույս վառիր ցավի ծովում։

Ձեզ նույնպես կարող է դուր գալ